Dearg Due to celtycka wampirzyca o pięknie tak subtelnym, że z łatwością potrafi uśpić czujność. Od wieków przemyka przez legendy niczym czerwona nić pragnienia i śmierci. Gdy się uśmiecha, jej ofiary czują uścisk nieuchronnego końca.
Dearg Due jest ucieleśnieniem wszystkiego, co najpiękniejsze. Ma harmonijne ludzkie rysy twarzy, a jej skóra ma alabastrowy odcień, jakby wampirzyca wychowała się w cieniu drzew. Jej ciemne włosy są gładkie i poruszają się nawet przy najmniejszym powiewie. Choć jest piękna, to właśnie jej urody trzeba się wystrzegać. Oczy wampirzycy pełne są ciepła, lecz jeśli przyjrzysz się uważniej, dostrzeżesz kryjącą się tam grozę i obezwładniające zimno. Jej piękno ponoć nie ma sobie równych.
Na pierwszy rzut oka ciężko jest rozpoznać w Dearg Due wampirzycę. Nawet zęby ma normalne, ludzkie. Jednak wydłużają się w momencie ataku. Jej paznokcie są cienkie, ale twarde jak obsydian. Są w stanie przeciąć skórę w ułamku sekundy.
Skąd pochodzi Dearg Due?
Niegdyś była zwyczajną kobietą, choć już wtedy zachwycała swym pięknem. Została zmuszona do ślubu z bogatym i okrutnym mężczyzną, mimo że swoje serce oddała prostemu rolnikowi. Zdradzona przez bliskich, żyła w bólu, samotności i upokorzeniu, aż zmarła z powodu złamanego serca. Ludzie pochowali ją pod Drzewem Strongbow i mieli o niej zapomnieć. Tej nocy zapomnieli ułożyć stos kamieni na grobie, jak kazał zwyczaj. Miało to uniemożliwić zmarłym wyjść spod ziemi. Dlaczego nie ułożyli stosu? Prawdopodobnie przez pożerające ich poczucie winy. W końcu nie zrobili nic, by uratować kobietę o niezwykłej urodzie i równie pięknym sercu.
Dearg Due wyszła z grobu, stając się jedną z najstarszych wampirzyc w historii. Była nieśmiertelna, wściekła i głodna, a przy tym jeszcze piękniejsza niż za życia. I pragnęła zemsty. Od tamtej pory jej mit nieustannie rośnie. Nazywana jest Czerwoną Panią, Czerwoną Krwią, Czerwonym Pragnieniem i Czerwonym Płomieniem.
Zwyczaje Czerwonej Pani
Czerwona Pani kusi subtelnie. Nie zmusza, nie obiecuje. Cierpliwie tka atmosferę zaufania, którego sama nie zaznała, a którego pragnęła. Zwykle wybiera osoby mające coś na sumienie. Zdrajców, złodziei i każdego, kto złamał czyjeś zaufanie, a jej ofiarami najczęściej padają mężczyźni. Zbliża się powoli, ostrożnie. Jej słowa z łatwością przebijają każdy mur i łamią wolę. Gdy nawiąże kontakt, potrafi godzinami towarzyszyć ofierze, obdarowując ją ciepłym uśmiechem i obecnością, która działa jak balsam dla duszy.
Gdy uzna, że zbudowała wystarczające poczucie zaufania i bezpieczeństwa, atakuje. Nie tylko wysysa krew z ciała, ale także powietrze z płuc.
Co ciekawe, Dearg Due tak naprawdę nie potrzebuje zaspokajać swojego głodu. Odczuwa go tylko raz w roku, w noc Samhain. Wtedy może zaatakować każdego, kto pojawi się na jej drodze.
Zdolności i zagrożenia
Dearg Due silnie wpływa na ludzkie emocje, a jej piękno skutecznie usypia czujność. Potrafi uspokajać, dawać nadzieję, rozgrzewać serce, a nawet tworzyć wrażenie przeznaczenia. Te umiejętności otwierają drzwi do umysłu ofiary. Jej głos przypomina echo starej pieśni, która miesza się z pamięcią ofiary, zamazując granice między sugestią a decyzją.
Czasem bywa też tak, że coś ją sprowokuje. Wtedy zrzuca maskę urody i ujawnia swoje prawdziwe oblicze. Jej siła fizyczna zdecydowanie przewyższa możliwości dowolnego człowieka, tak samo, jak jej prędkość. Największym zagrożeniem jest jednak wspomniany wyżej wpływ na ludzki umysł i uzależnienie od jej głosu. Druidzi twierdzą, że wiele zaginionych osób odeszło dobrowolnie, będąc przekonanymi, że podążają za wołającym je głosem wampirzycy.
Zwyczaje wampirzycy i wierzenia Celtów
Dearg Due jest samotnicą. Istoty z krainy Sidhe traktują ją z mieszanką respektu i dystansu. Ona nie ingeruje w ich sprawy, a oni jej unikają. Jeśli wampirzyca zbyt długo pozostaje w jednym rejonie, noc zdaje się głębsza, a ludziom towarzyszą koszmary senne.
Druidzi ponoć są w stanie wykrywać jej obecność na podstawie zachowania zwierząt. Konie stają się nerwowe, psy wyją pozornie bez powodu, ptaki milkną na drzewach. Nie jest to jednak jednoznaczne, ponieważ część innych stworzeń z bestiariusza celtyckiego potrafi doprowadzić do podobnej sytuacji.
Do tej pory ludzie pilnują, by grób był zasypany, choć nikt nie ma pewności, czy wampirzyca do niego wraca. Skoro już go opuściła, być może jest za późno. Drugą metodą ochrony jest zawieszanie wstążek na grobie, na swojej garderobie lub przy drzwiach do domu. W ten sposób ludzie chcą okazać Czerwonej Pani swoje zrozumienie i współczucie w nadziei, że dzięki temu nie zwróci na nich uwagi.
Dla dawnych Celtów Dearg Due była symbolem piękna niosącego śmierć. Nie utożsamiano jej z potworem, lecz z istotą zrodzoną ze złamanych więzi i zaufania. Opowieści o niej przekazywano szeptem przez wieki, a teraz najczęściej można ją spotkać we współczesnym Waterford City w Irlandii. To właśnie tam zmarła, została pochowana i odrodziła się jako wampirzyca.
