Grendel jest potężną, człekokształtną istotą z anglosaskiego poematu Beowulf. Nocami wychodzi z mokradeł, wdziera się do Heorotu i pożera śpiących wojowników. Jest niezwykle silny, a tradycyjna broń nie jest w stanie przebić jego skóry.
Ilustracja: Kroniki Światów, wygenerowana z wykorzystaniem AI
Grendel to jeden z głównych przeciwników Beowulfa w staroangielskim poemacie heroicznym Beowulf. Ta istota nie pochodzi bezpośrednio z mitologii nordyckiej znanej z Edd, ale z anglosaskiej tradycji heroicznej – dlatego właśnie znalazła swoje miejsce w bestiach z popkultury na Kronikach. Akcja wydarzeń rozgrywa się w przedchrześcijańskiej Skandynawii, a jedyny zachowany średniowieczny rękopis poematu powstał około roku 1000, choć sama opowieść prawdopodobnie jest starsza.
Wróćmy jednak do samej postaci Grendela, który jest przedstawiany jako istota przeklęta i wykluczona ze świata ludzi. Autor, piszący już w kulturze chrześcijańskiej, wywodzi jego ród od biblijnego Kaina, skazanego na wygnanie za zabicie Abla. Z tego przeklętego rodu miały zrodzić się także inne złowrogie istoty, w tym tajemnicza matka Grendela, przedstawiana jako demoniczna istota żyjąca w jeziorze.
Jak wyglądał Grendel?
Beowulf podaje kilka bardzo konkretnych szczegółów na temat wyglądu istoty. Grendel ma ogólnie ludzką sylwetkę, ale jest zdecydowanie większy od jakiegokolwiek człowieka. Najdokładniej opisana jest jego ręka, którą pozostawił po starciu w Heorocie. Palce kończyły się potężnymi pazurami lub szponami, których twardość porównano do stali. Wojownicy oglądający oderwana kończynę uznali, że żadna broń nie zdołałaby jej przeciąć.
Warto też wziąć pod uwagę, że Grendel nie ma zwyczajnej kryjówki, a jego siedliskiem są rozległe mokradła i wrzosowiska. Hrothgar opisuje ziemie zamieszkiwane przez istotę i jego matkę jako odludne miejsce pełne wilczych zboczy, wietrznych urwisk, bagien i strumieni znikających pod ziemią. Znajduje się tam ponure jezioro, otoczone lasem, którego wody budzą lęk nawet wśród zwierząt. To właśnie w nim żyje matka Grendela, która ginie pod koniec poematu Beowulf, gdy próbuje pomścić swojego syna.
Ta istota prowadząca nocny tryb życia opuszcza mokradła po zapadnięciu zmroku i przychodzi do Heorotu, wielkiej sali króla Hrothgara. W pierwszym opisanym napadzie porywa trzydziestu śpiących wojowników i zabiera ich ciała do swojej kryjówki. Jednak nie jest to drapieżnik broniący swojego terytorium. Grendel aktywnie zabija ludzi i pożera ich ciała. Nie poprzestaje przy tym na pojedynczym ataku, bo terroryzuje dwór Hrothgara przez dwanaście kolejnych zim, sprawiając, że wojownicy zaczynając odczuwać strach i odmawiają nocowania w sali.
Początek Beowulfa sugeruje, że Grendel źle znosił radość i hałas dochodzący z Heorotu. Słyszał dźwięk harfy oraz pieśni, przy czym jedna z nich opowiadała o stworzeniu świata przez Boga, co podkreslało kontrast między przeklętym potomkiem Kaina a ludźmi zgromadzonymi wewnątrz sali.
Cechy Grendela. Co wiadomo o tej bestii?
Siła Grendela jest doskonale poznana. Już podczas pierwszego ataku opisane jest, jak zabija i unosi 30 wojowników, a przy tym uszkadza wnętrze potężnego Heorotu. Dodatkowo okazuje się, że jest w stanie stawić opór Beowulfowi, który opisywany jest jako wojownik o niemal nadludzkiej mocy. Tutaj też widzimy kolejną cechę. Grendel potrafi rozpoznać, że trafił na innego wojownika niż dotychczas. Rozpoznał jego siłę i próbował się wycofać, żeby uniknąć konfrontacji. I pomimo odniesienia śmiertelnej rany, zdołał uciec do swojego legowiska.
Staroangielski tekst wyraźnie mówi, że żadna broń nie jest w stanie zranić Grendela. Nie wiadomo, czy jest również niewrażliwy np. na ogień czy magię. Wiadomo natomiast, że można go pokonać w walce wręcz, bo nic nie zabezpiecza go przed czystą siłą fizyczną. Potężny chwyt może uszkodzić mięśnie, ścięgna i kości stworzenia.
