Wśród mgieł szkockich wzgórz kryje się opowieść o glaistig, duchu kobiety, która niegdyś chroniła ludzi i ich bydło. Została obrażona i odeszła, a wzgórza Ach-na-Creige na zawsze zamilkły pogrążone w smutku.
Dawno temu, nad wzgórzami Ach-na-Creige unosiła się srebrzysta mgła, w której pojawiała się sylwetka glaistig. Był to duch kobiety o włosach zielonych jak wodorosty, szarej skórze i oczach jak toń jeziora. Powiadają, że była strażniczką pastwisk. Chroniło bydło przed wilkami i chorobami, a pasterzy przed wszelkim nieszczęściem. Gdy było trzeba, chętnie też opiekowała się dziećmi, by ich rodzice mogli pracować w polu albo wydoić krowy.
Każdego ranka najmłodsi biegali bez obaw po dolinie. Wszyscy wiedzieli, że glaistig czuwa. Kobiety doiły krowy, słuchając jej pieśni. Wszystkim się wiodło. Wszyscy byli szczęśliwi i zdrowi. W podzięce za opiekę mieszkańcy wlewali do wydrążonego kamienia świeże mleko. Była to ofiara dla Zielonej Pani.
Obraza ducha
Pewnego dnia jeden młodzian postanowił udowodnić wszystkim, że glaistig jest tylko wymysłem. Zrodzona z ludzkiej naiwności i głupoty. Chcąc zakpić z tradycji, wlał do kamienia wrzące mleko. Gdy para uniosła się w chłodne powietrze, wszyscy usłyszeli krzyk, który poniósł się przez wzgórza Ach‑na‑Creige. To glaistig, dotknięta gorącym płynem, została obrażona. Zniknęła z cichym sykiem w gęstniejących mgłach. Ona już nie wróciła, ale jej gniew i żal pozostały w ziemi. Już żadna ofiara nie mogła przynieść ukojenia ani odkupić jej lojalności.
Klątwa Ach‑na‑Creige
Wkrótce stada zaczęły chorować. Krowy chudły, mleko kwaśniało, a na pastwiskach rosły tylko dzikie osty. Pasterze tracili zwierzęta, dzieci głodowały, a w wiosce zapanowała cisza. Mówiono, że w nocy słychać płacz glaistig. Ci, którzy odważyli się wyjść o świcie i spojrzeć w gęstą mgłę, widzieli jej postać. Bladą jak śnieg, stojącą nad martwym bydłem. Nie byłą już opiekunką, lecz wspomnieniem. Ostrzeżeniem, że brak szacunku wiąże się z utratą jej przychylności, a to oznacza zgubę.
Celtycka legenda o glaistig mówi, że gdy mgły opadną na Ach‑na‑Creige i ktoś wleje świeże mleko do kamienia, okazując przy tym szczery żal, Zielona Pani powróci. Niestety nikt nie zdołał udowodnić szczerości swojego żalu i współczucia. Wzgórza milczą, nie dając żadnej nadziei.
