Gdy powietrze nagle staje się ciężkie, a na niebie zbierają się czarne chmury, to znak, że Strzybóg budzi się ze snu. Słowiański władca wiatru nadchodzi. Siewca burz i cichy towarzysz wędrowców.
Ci, którzy twierdzą, że go widzieli, opisują go jako postać o surowej twarzy, z włosami rozwianymi jak sztormowa burza. Jego ciało spowija płaszcz utkany z wiatru, który nigdy nie przestaje falować. Oczy Strzyboga mają barwę ciemnej stali jak niebo zwiastujące nadejście burzy. Z jego ust ulatuje para, jakby nieustannie wydychał powietrze.
Jedni mówią, że w dłoniach trzyma róg, z którego wydostają się podmuchy wiatru, umykające w cztery strony świata. Inni, że jego ręce kończą się pazurami stworzonymi z wichru, zdolnymi rozszarpać niebo, tworząc chmury i deszcz.
Charakter i usposobienie Strzyboga
Strzybóg z mitologii słowiańskiej jest kapryśny jak pogoda, którą włada. Potrafi być łagodny i przynosić chłodny powiew w upalne lato. W mgnieniu oka potrafi jednak obrócić się przeciwko tym, którzy lekceważą jego moc. Niesie ze sobą zarówno życie, jak i zniszczenie. Tworzone przez niego wiatry mogą sprowadzić deszcz nawadniający pola, ale też zerwać dachy i zniszczyć plony.
Strzybóg nie jest jednak bogiem złośliwym. Warto go traktować bardziej jako strażnika równowagi, który przypomina ludziom, że istnieją siły, których nie da się ujarzmić.
Gdzie żyje słowiański bóg wiatru?
Strzybóg mieszka na szczytach gór, gdzie wiatr wieje najmocniej i gdzie człowiek rzadko się pojawia. Tam ma swój tron utkany z burzowych chmur i lodowych sopli. Czasem jednak schodzi niżej, na równiny i pola, aby przypomnieć ludziom o swoim istnieniu.
Jego obecność można poczuć w każdym nagłym podmuchu, który porywa kapelusz, tworzy piaskowe wiry na ścieżce, czy w niesiony przez wiatr zapachu deszczu. Strzyboga poczujesz wszędzie tam, gdzie powietrze nagle ożywa.
Jak poznać, że zbliża się Strzybóg?
To stosunkowo proste. Kiedy Strzybóg się zbliża, zwierzęta gwałtownie milkną, a liście zaczynają cicho szeptać. Jego znakiem jest nagły powiew. Może być delikatny, a może być potężny. Dawni Słowianie składali Strzybogowi ofiary, prosząc o łagodne wiatry sprzyjające żegludze lub o deszcze zdolne nawodnić pola. Do dziś w nazwach miejscowości i rzek można dopatrzyć się jego imienia.
Wiara w to, że Strzybóg jest odpowiedzialny za zmiany pogody, sprawiła, że stał się jednym z najważniejszych bogów dawnych Słowian. Jego kult głęboko zakorzenił się w słowiańskich wierzeniach.
Narodziny Strzyboga
Narodziny Strzyboga były wielkim wydarzeniem. W końcu był to owoc związku Peruna i Dziewanny, co tłumaczy jego związek z naturą. Dawni Słowianie wierzyli, że jest on uzupełnieniem Peruna i Welesa i stanowi dla nich znakomitą równowagę.
Mając władzę nad wiatrem, Strzybóg był w stanie kierować burzami zsyłanymi przez Peruna. Z kolei Weles, bóg płodności ziemi i zaświatów, uzupełniał się ze Strzybogiem, łącząc elementy ziemi i powietrza w jeden, naturalny rytm. Tym sposobem Słowianie widzieli równowagę tworzoną przez trzech bogów.
