Selkie żyją tam, gdzie morskie fale całują piaszczyste plaże. Istoty o duszach rozdartych między dwoma światami: morza i lądu. Poznaj selkie – zmiennokształtne stworzenia z mitologii celtyckiej.
Selkie są dużymi, smukłymi fokami o wyjątkowo mądrych oczach. Niewiele różnią się od zwyczajnych fok. Prawdopodobnie nie będziesz w stanie zorientować się, czy patrzysz na zwierzę, czy na mitologiczną istotę. Chyba że zmieni swoją postać, bo musisz wiedzieć, że selkie potrafią zrzucać skórę. Stają się wtedy ludźmi o nieziemskim pięknie. Są kobietami i mężczyznami o jasnej cerze, włosach pachnących solą i tęsknym spojrzeniu.
Skąd pochodzą selkie?
Ciężko jest to jednoznacznie stwierdzić. Z pewnością wywodzą się z mitologii celtyckiej, a dokładniej z rejonów Szkocji, Irlandii, Islandii i Wysp Owczych.
Ponoć niegdyś były to bogowie, którzy przybrali postać fok, aby skryć się przed gniewem lub uchronić przed zapomnieniem. Mogą to być też dusze ludzi, którzy utonęli wśród morskich fal, a teraz dzielą swoje istnienie między wodę i ziemię. Jeszcze inne legendy głoszą, że selkie są królewskimi dziećmi.
Zwyczaje tajemniczych istot
Selkie dość rzadko wychodzą na ląd w swej ludzkiej postaci. Czasem wylegują się na słońcu jako foki. Ale gdy już zrzucają skórę, starają się unikać towarzystwa zwyczajnych ludzi. Na plaże wychodzą nocami, tańczą wtedy na piasku i głośno śmieją się do księżyca.
Ale bywa też tak, że szukają towarzystwa ludzi. Selkie są kobietami i mężczyznami. Przybierając ludzką postać, kobiety uwodzą mężczyzn, a mężczyźni – kobiety. Tworzą związki, żenią się, a czasem są w stanie doczekać się potomstwa zrodzonego ze związku selkie i człowieka. Jednak tęsknota za morzem jest zbyt potężna, by można było o niej zapomnieć lub ją zignorować. Te tajemnicze istoty z mitologii celtyckiej, w ostatecznym rozrachunku, zawsze porzucają ludzi. Nawet wtedy, gdy ich miłość jest szczera. Odnajdują swoją foczą skórę i wracają do życia w wodzie.
Właśnie dlatego niektórzy ludzie, znając naturę selkie, ukrywali ich prawdziwą skórę. Nie mając do niej dostępu, mityczne istoty nie mogły przybrać foczej postaci. Niestety było to dla nich zgubne. W takiej sytuacji więdną z tęsknoty za morzem, a to prowadzi do ich śmierci.
Musisz też wiedzieć, że selkie nie są istotami złymi ani mściwymi. Nie chcą ranić ludzi ani ich porzucać, ale same są rozdarte między dwoma światami. Szukają miłości, ale na końcu zawsze dochodzą do jednego wniosku – ich jedyną prawdziwą miłością są morskie fale.
Jeśli człowiek schowa ich skórę, nie darzą go nienawiścią. Są smutne i zranione, ale nie szukają zemsty. A gdy skóra zostanie im zwrócona – przyjmują ją z wdzięcznością i z bolesną ulgą powracają do swojego prawdziwego domu. Bo choć ich miłość do ludzi jest szczera, to jest krucha w porównaniu z potęgą morza.
Charakterystyka selkie
Selkie są łagodnymi stworzeniami. Są piękne i nieuchwytne – znajdziesz je tylko wtedy, gdy one będą tego chciały. Kochają szczerze, ale ich dusze pisane są morzu. Żyjąc na lądzie, zawsze będzie pożerać je tęsknota za niczym nieskrępowaną wolnością i dzikością.
Ich obecność pomiędzy ludźmi zawsze niesie ze sobą cień smutku. Nawet wtedy, gdy śmieją się i śpiewają – bo każda chwila na lądzie jest dla nich chwilą skradzioną morzu.
Gdzie żyją selkie z mitologii celtyckiej?
Te niesamowite stworzenia zamieszkują wybrzeża północnych mórz. Najczęściej w pobliżu piaszczystych plaż, choć czasem też skaliste wybrzeża. Tam, gdzie morze nigdy nie śpi. Na szkockich Orkadach i Szetlandach wciąż opowiada się o pięknych nieznajomych, którzy pojawili się znikąd, przynieśli miłość i smutek, a następnie odeszli bez słowa wyjaśnienia.
Selkie są symbolem prawdziwej, czystej miłości. Miłości, której nie da się zakuć w kajdany. Pokazują, że czasami “kochać” oznacza “pozwolić odejść”.
