Legenda głębin i postrach żeglarzy. Kraken z wierzeń wikingów

Jak wygląda kraken? Monstrualna bestia z głębin

Kraken jawi się jako kolosalny głowonóg, przypominający gigantyczną ośmiornicę lub kałamarnicę, z ciałem pokrytym śluzem i kolcami, osiągającym rozmiary małej wyspy. Jego macki mogą osiągać nawet kilkadziesiąt metrów długości, a każda z nich ma niezliczone przyssawki. Macki są zdolne z łatwością miażdżyć okręty. Przesuwając wzrok wzdłuż macek, dostrzeżesz ogromne oczy wielkości beczek, błyszczące w ciemności fosforycznym blaskiem. Tuż pod nimi znajduje się masywny dziób służący do rozrywania ofiar.

Skóra bestii jest gumowata, odporna na wszelkie ostrza, a oddech krakena przyczynia się do powstawania wirów wodnych. Kolor tej niezwykłej istoty z bestiariusza nordyckiego sprawia, że pomimo swych rozmiarów, jest trudna do wypatrzenia w wodzie. A gdy już ją dostrzeżesz, możesz mieć pewność, że jest za późno.

Skąd pochodzi kraken?

Kraken wywodzi się z mrocznych legend Skandynawii, dotyczących zwłaszcza norweskich i islandzkich wód, gdzie wikingowie drżeli na samą myśl o przerażającej istocie. Pierwszy szczegółowy opis krakena pojawił się w XVIII wieku i został zapisany przez biskupa Erika Pontoppidana. Ta bestia morska miała być strażnikiem głębin u wybrzeży Norwegii i Grenlandii. Kraken zdolny jest do wywoływania burz, trzęsień ziemi i gigantycznych fal, pochłaniających ludzkie wioski i miasta. Jego naturalnym siedliskiem są zimne, głębokie wody o silnych prądach, gdzie może skryć się przed ludzkim wzrokiem i wynurzyć się tylko wtedy, gdy ku powierzchni popcha go głód lub gniew. Co ciekawe, wydzielina krakena może sprawić, że morza i oceany wydają się czarne. Natomiast jego głowa bywa mylona z wyspą, na którą wielu nieszczęsnych żeglarzy próbowało się dostać.

Co trzeba wiedzieć o krakenie?

Kraken, choć może wydawać się to dziwne, jest znakomitym strategiem. Jego najlepiej poznaną taktyką jest wabienie ryb za pomocą specjalnej, gęstej mazi. Gdy ławice skupiają się w konkretnym miejscu, za nimi płyną łodzie rybackie. Gdy ofiara jest blisko, bestia owija macki wokół statku, ściskają go z niewyobrażalną siłą, po czym całość wciąga w głębiny. Tym sposobem topi załogę i pożera ciała żeglarzy. Po uczcie trawi pokarm długimi miesiącami, odpoczywając na dnie i unikając światła. Powrót na powierzchnię zwykle oznacza katastrofę dla ludzi – tsunami albo sztorm. Ta olbrzymia kałamarnica atakuje impulsywnie, ale z inteligencją drapieżnika. Zwykle preferuje samotność, a najaktywniejsza jest nocą.

Jak chronić się przed krakenem?

W nordyckim folklorze żeglarze unikali postoju na nieznanych wyspach i starali się unikać je szerokim łukiem. Czasem zrzucali też do wody beczki smoły lub starannie dobranych mieszanek roślinnych, które kraken mógł pomylić z pokarmem. Ból po ich spożyciu powodował, że krył się w morskich głębinach i zostawiał statek w spokoju.

Ostrza i harpuny są bezskuteczne w walce. Nic nie jest w stanie przebić się przez skórę tej bestii. Dlatego doświadczeni żeglarze polecają szybką żeglugę i modlitwy do bogów morza, w szczególności do Njorda. Współcześnie badacze sugerują, że pierwowzorem dla tej legendarnej bestii z wierzeń wikingów są kałamarnice olbrzymie, które mogą osiągać nawet do 18 metrów długości, a przy tym boją się kaszalotów, przed którymi zwykle uciekają. Dlatego też w obecności kaszalotów można czuć się stosunkowo bezpiecznie.

Współcześnie kraken ożył w popkulturze jako symbol nieokiełznanej potęgi oceanu. Pojawia się m.in. w “Piratach z Karaibów”, “Clash of the Titans”, “Sea of Thieves” czy “God of War”. Jest też inspiracją dla wielu morskich bestii w różnych światach fantasy. Skojarzenia z nordyckim krakenem może spowodować chociażby literatura H.P. Lovecrafta z dobrze znanym Cthulhu. Nieco humoru tej przerażającej bestii dodają natomiast animacje, takie jak “Hotel Transylwania 3”.