Fachan jest samotnikiem z celtyckiego bestiariusza. Ta niezwykła istota przeraża wyglądem. Choć wydaje się… niekompletna, to swoją szybkością zaskoczy nieostrożnych podróżników. To prawdziwy koszmar ukryty we wrzosowiskach.
Fachan wydaje się wynaturzeniem, które nie powinno mieć racji bytu. Wygląda jakby Natura śniła koszmar, z którego zrodziła się bestia. Ta niezwykła istota ma tylko jedną nogę, która jednak jest wyjątkowo masywna i sprężysta. Wyrasta ona centralnie z miednicy i umożliwia fachanowi skakanie z niezwykłą szybkością, siłą i precyzją.
Jakby było za mało, to ta bestia ma również tylko jedną rękę, która wyrasta pośrodku torsu. Jest nadludzko silna. Fachan wykorzystuje ją do łapania równowagi i chwytania ofiar w żelaznym uścisku. Na koniec pozostaje jedno oko pośrodku głowy, otoczone wieńcem chropowatych rogowych narośli. To oko świeci bladym blaskiem w półmroku.
Skóra fachana jest twarda, ciemna i porowata. Pokrywają ją skręcone, sztywne włókna przypominające pióra, choć pozbawione lekkości. Niestety z bliska jest niemożliwe, by podziwiać ten senny koszmar. Powód jest prosty. Gdy fachan Cię zobaczy, zmienisz się z obserwatora w ofiarę.
Naturalne środowisko i obszar występowania
Fachan woli miejsca umożliwiające życie w samotności. Są to wszelkiego rodzaju górskie przełęcze, rozległe wrzosowiska i zapomniane doliny. Żyje tam, gdzie człowiek rzadko zagląda. Te stworzenia wyjątkowo mocno unikają otwartych przestrzeni w blasku dnia. Najaktywniejsze są o zmierzchu, a ciemność nocy w połączeniu z ciemną skórą sprawiają, że stwór jest niemal niewidoczny. Przykuć uwagę może jedynie błyszczące oko.
Druidzi podejrzewają, że fachany migrują sezonowo, kierując się nie zasobami pokarmowymi, lecz zmianami ciśnienia i wilgotności. Istota wydaje się żyć w niezwykłym rytmie ściśle związanym z naturą.
Zachowania i strategia polowania
Choć posiada tylko jedną nogę i rękę, fachan porusza się z zadziwiającą szybkością i zwrotnością. Jego skoki są długie, szarpane i nieprzewidywalne. Tworzą chaotyczną trajektorię, która dezorientuje potencjalne ofiary. Poluje głównie na średniej wielkości zwierzęta, choć nie boi się wilków ani ludzi.
Fachan nie śledzi zdobyczy zbyt długo. Działa impulsywnie, instynktownie, jak nieokiełznany żywioł zamknięty w jednym zdeformowanym ciele. Uderza gwałtownie, przeważnie spadając z góry na ofiarę. Oszołomione zwierzę rozrywa w ułamku sekundy swoją jedyną ręką.
Skąd pochodzi fachan?
Według celtyckich przekazów fachan jest istotą starszą niż większość znanych drapieżników. Choć istnieją zapiski spotkania fachana w jego naturalnym środowisku, nie nigdy nie zanotowano, by zbliżył się do ludzkich osad. Jego deformacje mogą być wynikiem starożytnej mutacji albo nietypowym efektem przystosowania do środowiska.
Nie brakuje też teorii bardziej ocierających się o magię. Niektórzy twierdzą, że fachan jest strażnikiem granic dawnych miejsc mocy. Może być wyrzutkiem z krainy Sidhe lub istotą, która została stworzona przez Naturę jako ostrzeżenie dla każdego, kto chciałby rzucić jej wyzwanie.
Zagrożenia i kontakt z człowiekiem
Fachan zwykle unika ludzi, ale zaatakuje z brutalną gwałtownością, jeśli poczuje się sprowokowany. A do tego wiele nie trzeba, bo wystarczy wejść na jego terytorium. Ta bestia z celtyckiej mitologii nie zna strachu i nigdy się nie waha. Działa jak pierwotna siła, której nic nie jest w stanie zatrzymać.
Druidzi zalecają, by trzymać się z dala od terytorium potencjalnie zamieszkanego przez fachany. Zwłaszcza nocą. Gdy usłyszysz odgłos przypominający skakanie, a wszystkie inne dźwięki zaczną cichnąć, będzie to znak, by szybko zawrócić i nie oglądać się za siebie.
