Fantasy bez złoczyńcy jest jak smocza grota bez skarbów. To właśnie czarny charakter nadaje opowieści kierunek, zmusza bohatera do działania i sprawia, że fabuła nabiera dramatyzmu. Dobry antagonista nie jest przypadkowym potworem zza rogu, lecz kimś, kogo motywacje mogą być równie silne i logiczne, jak te bohatera.
Nikt nie rodzi się zły. Złoczyńca, który pragnie jedynie całkowitego zniszczenia, szybko staje się nudny i przewidywalny. Prawdziwie porywający czarny charakter ma cel, który wydaje mu się słuszny. Oczywiście definicje dobra i zła są bardzo różne. Tak więc może to być pragnienie wywarcia zemsty, pragnienie władzy, chęć oczyszczenia świata i jego odbudowy czy gniew na to, w jakim kierunku idzie ludzkość (lub dowolna inna rasa).
Im bardziej przekonujące będą motywacje, tym trudniej jednoznacznie jest je potępić. Tym samym czarny charakter zapada w pamięć.
Ludzka twarz
Złoczyńcy nie muszą być potworami z najgłębszego mroku czy bezkształtnymi istotami. Mogą to być istoty kochające swoją rodzinę, dbające o uczniów i mające poczucie humoru. Te drobne elementy sprawiają, że czarny charakter fantasy przestaje być zwyczajnym “potworem”, a staje się prawdziwą postacią. A przez to jest jeszcze bardziej przerażający.
Charyzmatyczny czarny charakter
Antagonistę powinna wyróżniać nie tylko siła czy bogactwo, ale przede wszystkim poczucie jego obecności. Może być podstępny i przebiegły. Może przewidywać posunięcia swoich przeciwników, bo jest znakomitym strategiem. Nie wykluczone, że wyróżnia go też coś fizycznego, jak specyficzny wygląd czy jego symbol (np. pierścień, strój czy maska).
Wyjątkowy styl postaci sprawia, że łatwiej jest sobie wyobrazić daną postać. A im jest ona wyrazistsza, tym mocniej ją zapamiętujemy.
Związek antagonisty z bohaterem
Bohater i złoczyńca powinni być spleceni wspólną historią. Nie muszą nawet o tym wiedzieć. To połączenie może pojawić się dopiero w trakcie tworzenia historii. Mogą być swoim odbiciem, dawnymi przyjaciółmi, arcywrogami, a nawet rodziną. Przedstawienie bohatera i antagonisty jako postacie ludzkie, czujące i kierujące się własnymi ideami sprawia, że obie mogą skraść serce czytelnika albo gracza. Późniejszy wybór między nimi może okazać się poważnym wyzwaniem.
Nieprzewidywalność i moralne granice
Czy złoczyńca okaże łaskę? A może nagle przekroczy wszelkie granice i zrobi coś, czego nikt się nie spodziewał? Czarny charakter fantasy powinien zaskakiwać, ale jego poczynania zawsze muszą być logiczne i fabularnie uzasadnione. Dzięki temu napięcie będzie rosło i wciągało jak mokradła.
Przykładów nie trzeba daleko szukać
W fantasy mamy wiele przykładów antagonistów, którzy skutecznie budzą emocje. Pierwszy z brzegu niech będzie Sauron z Władcy Pierścieni. Uosobienie absolutnej władzy, symbol nieśmiertelnego zła. Z tego samego świata jest jeszcze Morgoth (Silmarillion), będący buntownikiem i pragnący zrównać się z bogami.
W mitologii nordyckiej mamy Lokiego – oszusta, niejednoznacznego boga, który wzbudza jednocześnie sympatię i niechęć. Również Harry Potter daje nam ciekawego antagonistę, jakim jest Voldemort (znany też jako Tom Marvolo Riddle). Jego charakteryzuje tragiczne dzieciństwo, obsesja na punkcie nieśmiertelności i ciekawa historia z okresu szkolnego.
