Ymir to jedna z najważniejszych postaci mitologii nordyckiej. Pierwszy olbrzym, z którego ciała, według wierzeń wikingów, powstał cały świat. Poznaj historię Ymira i sekrety początków kosmosu.
Ymir w mitologii nordyckiej jest uznawany za pierwszą żywą istotę, która istniała jeszcze przed narodzinami bogów, ludzi i dziewięciu światów. Od niego rozpoczyna się historia nordyckiego kosmosu. W dawnych sagach przedstawiany był jako pradawny olbrzym zrodzony z chaosu i pierwotnych sił natury.
Według nordyckich wierzeń na początku istniała jedynie pustka Ginnungagap. Z jej jednej strony rozciągał się lodowy Niflheim, a z drugiej ognisty Muspelheim. Gdy zimno i gorąco zetknęły się ze sobą, narodził się Ymir. Nie był bogiem, a istotą pierwotną. Symbolem dzikiego chaosu istniejącego jeszcze przed uporządkowaniem świata.
Wraz z Ymirem pojawiła się również pradawna krowa Audhumla. Według sag wykarmiła ona pierwszego olbrzyma swoim mlekiem. Sama żywiła się słonym lodem, który zlizywała z ogromnych brył. W ten sposób odsłoniła Burego, przodka nordyckich bogów. To właśnie od niego miała rozpocząć się linia Asów.
Jak wyglądał Ymir?
Nordyckie sagi przedstawiają Ymira jako ogromnego lodowego olbrzyma budzącego grozę nawet wśród bogów. W późniejszych interpretacjach ukazywano go jako gigantyczną postać stworzoną z lodu, skał i śniegu, przypominającą ucieleśnienie surowej północy. Ymir symbolizował siły natury, których nie można kontrolować. Był starszy od Asów i istniał jeszcze zanim Odyn oraz jego bracia stworzyli uporządkowany świat.
W wielu współczesnych przekazach Ymir jawi się jako pradawny gigant spowity mgłą i lodem, stojący pośród bezkresnej pustki Ginnungagap.
Narodziny olbrzymów z ciała Ymira
Ymir był przodkiem wszystkich lodowych olbrzymów. Według sag, podczas snu z jego ciała powstawały kolejne istoty. Z jego potu mieli narodzić się pierwsi Jotunowie, a z nóg kolejni przedstawiciele rasy olbrzymów. To pokazuje, jak bardzo nordyckie wierzenia różniły się od wielu innych mitologii świata. Ymir nie stworzył życia świadomie. Sam był chaotycznym źródłem istnienia, z którego wyłaniały się kolejne byty, wśród których były też krasnoludy.
Jotunowie od początku stanowili przeciwieństwo bogów zamieszkujących Asgard. Reprezentowali chaos, dziką naturę i siły zagrażające uporządkowanemu światu. Mimo to granica między bogami a olbrzymami w nordyckich sagach często się zacierała. Wielu Asów miało przecież pochodziła od olbrzymów.
Stworzenie świata z ciała Ymira
Jedna z najbardziej fascynujących historii mitologii nordyckiej opowiada o śmierci Ymira i stworzeniu świata z jego szczątków. Odyn oraz jego bracia, Wili i Ve, zabili pradawnego olbrzyma, by stworzyć nowy porządek kosmosu. Z jego ciała stworzyli świat. Każdy jego fragment posłużył do stworzenia innych rzeczy, takich jak morza (z krwi), chmury (z mózgu) czy góry (z kości). Gwiazdy natomiast powstały z iskier Muspelheimu. To jeden z najbardziej charakterystycznych motywów wierzeń wikingów, gdy świat rodzi się ze śmierci pradawnej istoty. Historia Ymira pokazuje też brutalny charakter nordyckiego kosmosu. Porządek nie pojawia się pokojowo, a musi zostać siłą wyrwany z objęć chaosu.
Ymir a Ragnarok
Choć sam Ymir nie bierze udziału w Ragnaroku, bo przecież już nie żyje, to jego dziedzictwo jest obecne w całej mitologii nordyckiej, również podczas końca świata. Jotunowie wywodzący się od Ymira staną się przecież jednymi z największych wrogów Asów. Olbrzymy chaosu wielokrotnie ścierają się z bogami z Asgardu. Fenrir i Jörmungandr też po części są potomkami Jotunów z linii ojca, którym jest Loki. No i jeszcze jest Surtr reprezentujący siły chaosu, który poprowadzi armię i spali uporządkowany świat stworzony przez Odyna.
W nordyckich wierzeniach chaos nigdy nie znika całkowicie. Świat stworzony z ciała Ymira trwa jedynie do czasu Ragnaroku, gdy dawne siły ponownie upomną się o swoje miejsce.
