Stworzony z krwi mędrca i miodu, Miód Poezji był napojem natchnienia, którego pragnęli wszyscy. Legenda o Odynie pokazuje, że nawet najpotężniejszy z bogów nie mógł mu się oprzeć. Wyprawa jednak była ciężka, a Miodu Poezji, według nordyckiej mitologii, strzegły olbrzymy. Odyn pragnął jednak go za wszelką cenę, by uczynić z niego dar i na zawsze odmienić świat słów.
U zarania dziejów nie istniały pieśni ani poezja. Były tylko odwieczne walki olbrzymów i bogów o pradawną mądrość. Gdy po wielkiej wojnie między Asami a Wanami zawarto pokój, obie strony splunęły do jednego dzbana, by przypieczętować zgodę. Z tej mieszaniny boskiej śliny zrodził się Kwasir, najmądrzejszy z mędrców, posiadający całą wiedzę świata.
Kwasir wędrował z krainy do krainy, odpowiadając na wszystkie pytania śmiertelników i bogów. Jednak jego los był gorzki. Dwa krasnoludy, Fjalar i Galar, byli zazdrośni o jego wiedzę. Tak więc… zabili go, a jego krew zmieszali z miodem, tworząc napój dający poetyckie natchnienie i mądrość. W ten sposób powstał legendarny Miód Poezji.
Miód, dający słowa i wiedzę
Miód Poezji został ukryty głęboko w górach, pod strażą potężnego olbrzyma Suttunga, który przysiągł strzec skarbu przed każdym intruzem. Z czasem Suttung powierzył drogocenny napój swojej córce, Gunnlod i umieścił ją w jaskini pod skalnymi wrotami. W Miodzie Poezji tkwiła moc, przez którą każdy, kto go spróbował, stawał się skaldem potrafiącym tkać słowa, jak Norny tkają nici przeznaczenia. Wieść o tym cudownym napoju dotarła do Odyna, najwyższego z Asów. Boga, który był później znany też jako bóg mądrości, poezji i magii. Wszechojciec zdecydował, że Miód Poezji musi należeć do Asów, a także do ludzi, którzy zasługują, by w ich życiu pojawiła się miłość i radość. Tak rozpoczęła się podróż Odyna w głąb świata olbrzymów.
W drodze po Miód Poezji
Odyn przyjął postać człowieka o imieniu Bolver, Złowieszczy Dzień. Wędrował w stronę krainy, gdzie mieszkał brat Suttunga, Baugi. Był to olbrzym posiadający wielkie pola i armię niewolników. Odyn zaoferował, że będzie pracować dla niego przez całe lato w zamian za łyk magicznego miodu. Baugi przystał na ten warunek, a Odyn pod zmienioną postacią wykonał każdą pracę szybciej, lepiej i mądrzej niż ktokolwiek wcześniej.
Jednak, gdy nastała kolejna jesień, Suttung odmówił Baugiemu choćby kropli Miodu. Wtedy Odyn szepnął do ucha olbrzyma, z którym zawarł umowę, by zignorowali Suttunga i sami odnaleźli drogę do legendarnego trunku.
Spotkanie z Gunnlod w sercu góry
Pod gwieździstym niebem Odyn i Baugi rozpoczęli mozolną pracę. W końcu jednak zdołali przebić się przez skałę i wydrążyli tunel wiodący do ukrytej jaskini. Odyn przemienił się w węża i wpełzł przez wąską szczelinę. Po chwili był w komnacie, gdzie Gunnlog strzegła miodu. Tuż obok niej stał kamienny stół z trzema glinianymi dzbanami. — Kim jesteś, nieznajomy? — zapytała olbrzymka o bursztynowych oczach. — Tym, który szuka słowa, co może wzbudzić świat do życia — odrzekł Odyn.
Wszechojciec spędził u jej boku trzy noce, a w zamian za oferowaną miłość, Gunnlod pozwoliła mu napić się z trzech dzbanów. W ten sposób Odyn napił się miodu, esencji magii i mądrości. Następnie bez słowa opuścił komnatę, przemienił w orła i wzbił w przestworza.
Dar mądrości dla bogów i śmiertelników
Suttung, usłyszawszy krzyk Gunnlod, od razu domyślił się, co się stało. Nie szukając wyjaśnień, również przemienił się w orła i ruszył w pościg za Odynem. Całe niebo dudniło od trzepotu potężnych skrzydeł, a grzmoty wstrząsały górami i podstawami Yggdrasila. Gdy Odyn doleciał do Asgardu, Asowie ustawili naczynia, by przyjąć cenny podarunek, a Suttung musiał zawrócić, niezdolny do przekroczenia murów Asgardu. Z dzioba Odyna wypłynął złocisty napój. Największa jego część trafiła do nordyckich bogów, ale kilka kropli spadło na ziemię.
Jak zapisane jest w Eddzie Starszej (czyli Eddzie Poetyckiej), “te resztki stały się źródłem talentu dla głupców, którym zdaje się, że potrafią tworzyć poezję”.
Od tamtej pory Miód Poezji należy do Odyna. To on tchnie w śmiertelników siłę słowa, obdarza ludzi zdolnością tworzenia pieśni i opowieści. Każde wielkie słowo, każde dzieło, wiersz i każda pieśń, które poruszają serce, mają w sobie odrobinę tej boskiej kropli wykradzionej przez Wszechojca z jaskini olbrzymów i darowanej mieszkańcom Midgardu.
