W czasach, gdy świat był jeszcze młody, Odyn stanął przed trudnym wyborem. Postanowił zdobyć wiedzę niedostępną dla nikogo innego. W tym celu złożył się w ofierze. Krew i runy stały się początkiem.
Odyn, władca Asgardu, bóg wojny i mądrości, zawsze pragnął poznać tajemnice run, czyli pradawnych znaków, które kształtowały losy wszechświata. Wiedział, że runy nie są tylko symbolami. Zawarta w nich jest wielka moc. Potęga, która daje przewagę nawet nad śmiercią i czasem. Ale wiedza ta, jak z pewnością się domyślasz, nie była łatwo dostępna. By ją zdobyć, Odyn musiał zdecydować się na wielkie poświęcenie.
W zimny, mglisty poranek Odyn podszedł do korzeni Yggdrasila. Bez słowa oddał w ofierze jedno oko i zawisł na gałęzi Drzewa Światów. Żeby jego ofiara była jeszcze istotniejsza, przybił się do drzewa swoją legendarną włócznią, Gungnirem.
9 dni i 9 nocy
Przez dziewięć dni i nocy nordycki bóg widział nieruchomo. Wisiał w cierpieniu, samotności i ciszy. Ani razu nie wydał z siebie dźwięku. Nie skarżył się i nie wątpił w słuszność podjętej decyzji. Wiatr poruszał liśćmi Yggdrasila, a gałęzie drżały pod ciężarem Odyna, który nie jadł, nie pił i nie błagał o pomoc.
Jego ciało powoli słabło, a krew kapała na ziemię i korę, tworząc świętą mieszaninę życia i śmierci. W tym mroku, otoczony cieniami, Odyn odkrywał tajemnice run. Były to pierwsze symbole mocy, które żywym ogniem zapisały się w jego ciele i duszy.
Magia i ofiara
Runy nie pojawiły się nagle. Były wyryte bólem, krwią i wolą przetrwania. Odyn czuł, jak moc przenika go na wskroś, powoli wlewając się w jego umysł i ciało. Kiedy zgasło ostatnie światło dnia, nordycki bóg cicho opadł z gałęzi. Odyn został odmieniony. Zyskał wiedzę i stał się najpotężniejszym spośród bogów. Nikt nie miał wątpliwości, że to właśnie jemu należy się tron Asgardu, z którego mógł obserwować wszystkie 9 światów. I bacznie się im przyglądał swym jedynym okiem.
