Fenrir jest jednym z najbardziej ikonicznych stworzeń w bestiariuszu nordyckim. Ogromny wilk, który nosi wiele imion i odegra istotną rolę, gdy nadejdzie Ragnarok – koniec świata. Poznaj przerażającą bestię, zdolną pożreć całą Ziemię i Niebo, a nawet samych bogów.
Rozmiary tej przerażającej bestii przechodzą ludzkie pojmowanie. Fenrir rośnie przez całe swoje życie. Według mitologii nordyckiej, gdy nastanie Ragnarok, pysk wilka sięgnie samego nieba, a jego szczęki spoczną na ziemi. Będzie wystarczył jeden jego krok, by poległa cała armia. Jeden ryk, by pękł Yggdrasil. Łatwiej sobie wyobrazić już jego kolor, który jest czarny jak najgłębsze zakamarki bezdennej otchłani. Jego oczy lśnią czerwienią, a z pyska wystają kły długie niczym miecze Einherjerów. Z paszczy zaś wydobywa się oddech gorący niczym płomienie Muspelheimu.
Pochodzenie Fenrira i jego dziedzictwo
Fenrir jest ogromnym wilkiem zrodzonym ze związku olbrzymki Angerbody i boga Lokiego. Warto w tym miejscu wspomnieć, że rodzeństwo Fenrira nie jest mniej przerażające od niego samego. Jormungandr opasa cały Midgard – jeden z dziewięciu światów. To właśnie tutaj my żyjemy. Siostrą natomiast jest przerażająca Hel, władczyni krainy umarłych. Bogowie mieszkający w Asgardzie uznali całą tę rodzinkę za zagrożenie dla równowagi świata.
Wróćmy teraz do Fenrira. Syn Chaosu narodził się i nieustannie rósł. Zbyt szybko i zbyt gwałtownie. Nic dziwnego, że sami bogowie zaczęli się go bać. Przystąpili do działania, choć strach, jak wiadomo, nie jest dobrym doradcą. Stało się jednak i skrępowali Fenrira za pomocą specjalnych więzów. Asowie i krasnoludy przygotowali Gleipnir, czyli więzy stworzone z nieistniejących rzeczy:
Dźwięków kroków kota,
Brody kobiety,
Korzenia góry,
Oddechu ryby,
Śliny ptaka,
Ścięgna niedźwiedzia.
Pomimo że syn Lokiego został uwięziony, to nie przestaje rosnąć. A w nim rośnie też bezwzględny gniew, który upust znajdzie dopiero w czasie Ragnaroku.
Jaki charakter ma Fenrir?
Historia zapisała tę istotę jako uosobienie zagłady i zniszczenia. Mimo to warto spojrzeć na całość z nieco innej perspektywy. Fenrir był dzieckiem. Przerażającym i potężnym, ale wciąż dzieckiem. Nikt jednak nie starał się go zrozumieć, przygarnąć ani wychować. Karmiono go izolacją, przerażeniem i pogardą dla jego istnienia.
W dodatku Syna Chaosu zdradzono. Już od urodzenia był nieufny. Nic w tym dziwnego, skoro był w ten sposób traktowany przez bogów. W końcu Odyn zlecił krasnoludom ze Svartalheimu przygotowanie magicznych więzów, które miały być zdolne do skrępowania bestii. Tylko jak je założyć? Odpowiedź okazała się wyjątkowo prosta. Bogowie i krasnoludy zaprosili Fenrira do zabawy. Ten, chcąc uchronić się przed podstępem, zgodził się przystąpić do gry, ale pod jednym warunkiem. Dowolny z bogów miał włożyć dłoń w jego paszczę. Przystał na to Tyr, bóg prawa i odwagi. Gdy tylko więzy zacisnęły się, a Pożeracz Bogów zrozumiał, że został oszukany, odgryzł dłoń boga. Od tamtej pory syn Lokiego przebywa zakuty na wyspie Lyngvi i będzie tam aż do końca świata.
Jakie jest przeznaczenie Fenrira?
Koniec świata w mitologii nordyckiej jest przerażający. Gdy nadejdzie Ragnarok, więzy krępujące Pożeracza Bogów zostaną zerwane. Będzie biegał po Ziemi i pożre wszystko, co znajdzie się w zasięgu jego paszczy, która rozpostrze się od ziemi aż do nieba.
I to właśnie Fenrir pożre samego Odyna, definitywnie kończąc jego panowanie. Bestia jednak też polegnie, gdy zemstę na niej wywrze Vidar, syn Odyna. Takie jest przeznaczenie wszystkich bestii i bogów. Ragnarok będzie kompletną czystką, której nic ani nikt nie przetrwa. Albo prawie nikt, bo w późniejszym okresie pojawiło się rozwinięcie mitu o końcu świata, które całkowite unicestwienie przemieniło w odrodzenie. Więcej o tym piszę w artykule Ragnarok – koniec świata w mitologii nordyckiej.
Koniec końców, Fenrir nie jest wcieleniem zła i zniszczenia. To symbol nieuchronności losu i reakcji na odrzucenie. Pożeracz Bogów stał się opowieścią o złamanym zaufaniu, zranieniu, samotności i boskiej arogancji.
